นิทรรศการ 1,080,000 วินาที ชวนสำรวจช่องว่างระหว่างสิ่งที่เราปรารถนาหรืออยากให้เป็น กับสิ่งที่เป็นอยู่และเกิดขึ้นจริงในชีวิตเรา ไม่ว่าจะเป็นความคาดหวังเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวัน วัฒนธรรมเชิดชูความ productive ในสังคมการทำงาน ความคาดหวังต่อสิ่งที่เราคิดว่าเป็นตัวตนของเรา ไปจนถึงความสำเร็จของชีวิตในแบบที่เราวาดไว้ ช่องว่างนี้มีอยู่เสมอในทุกจังหวะของแต่ละวัน และหลายครั้งความปรารถนานั้นก็เผลอถูกใช้เป็นเครื่องมือวัดคุณค่าของชีวิตเรา ไม่ว่าจะโดยผู้อื่นหรือตัวเราเอง
ศิลปินพบว่าความอึดอัดคับข้องใจสะสมขึ้นจากความพยายามแก้ไขช่องว่างนั้น เพื่อไปให้ถึงความสมบูรณ์แบบที่เป็นเพียงภาพจำลองในความคิด ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ช่องว่างก็ยิ่งแผ่ขยาย หรือก่อเกิดช่องว่างใหม่ต่อเนื่องไปไม่จบสิ้น จนท้ายที่สุดเราจะพบว่าวันที่ถมช่องว่างของความคาดหวังได้นั้นไม่มีอยู่จริง
นิทรรศการชุดนี้ขยายช่องว่างดังกล่าวออกมาเป็นภาพวาด "เวลา" ด้วยแนวคิด "หนึ่งวินาที หนึ่งเส้น" รวมทั้งสิ้น 300 ชั่วโมง (1,080,000 วินาที) แบ่งเป็นภาพวาด 1 ชั่วโมง 100 ภาพ แทนชั่วโมงยิบย่อยในชีวิตที่เราเผลอไผล และภาพวาด 8 ชั่วโมง 25 ภาพ รวม 200 ชั่วโมง เท่ากับเวลาทำงานเฉลี่ยของคนไทยใน 1 เดือน
แต่ละภาพไม่ซ้ำกัน เกิดจากเทคนิคพิเศษบนกระดาษ ที่เมื่อปากกาลากผ่าน หมึกของแต่ละเส้นจะติดบ้างไม่ติดบ้าง อย่างที่ไม่อาจควบคุมล่วงหน้า ย้อนกลับไปแก้ไข หรือคาดเดาภาพที่แล้วเสร็จได้ ภาพสมบูรณ์แบบที่เราจินตนาการจึงไม่มีวันเกิดขึ้น มีเพียงความเป็นจริงอันไม่สมบูรณ์ตรงหน้า ทีละวินาที ทีละลมหายใจ ขณะที่ "ปากกาน้ำเงิน" เครื่องเขียนที่พบเห็นได้ทั่วไป เป็นทั้งตัวแทนของชีวิตประจำวันธรรมดาในโลกสมัยใหม่ และสัญลักษณ์ของโครงสร้างและสถาบันในสังคม ทั้งโรงเรียน ที่ทำงาน ภาคธุรกิจ และองค์กรรัฐ ที่กำหนดมาตรฐานการใช้ชีวิตและคาดหวังผลิตผลจากเรา จนกลายเป็นบรรทัดฐานโดยไม่รู้ตัว
ศิลปินต้องการชวนผู้ชมให้กลับมาโอบกอดทุกชั่วขณะของความเป็นจริงตรงหน้าอย่างมีไมตรี แทนการพยายามแก้ไขหรือคับข้องใจกับภาพชีวิตที่ไม่มีวันมาถึง เข้าใจความไม่คงทนถาวรของสิ่งต่าง ๆ และวางใจให้ชีวิตดำเนินไปในวิถีของมัน เพราะการยอมรับช่องว่างนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการปลดปล่อยตัวเองจากเกณฑ์ความคาดหวังที่เราขีดไว้อย่างไม่รู้ตัว
information provided by event organizer
