ในภาพวาดของ เจษฎา ภูเวียง ร่างกายแทบไม่เคยปรากฏอย่างครบถ้วน ไหล่ ริมฝีปาก หรือส่วนโค้งของลำตัวถูกแยกออกมา ขยายใหญ่ และนำเสนอราวกับเป็นภาพบุคคลในตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ละลายหายไปในสีสัน ศิลปินผสมทรายลงบนผืนผ้าใบ แล้วซ้อนทับด้วยสีน้ำมัน สีอะคริลิก และแอร์บรัช สร้างพื้นผิวที่มีมิติ พร้อมการไล่เฉดอันนุ่มนวล สีสันสดใส และแสงประดิษฐ์ที่เรืองรอง
ชั้นแรกจัดแสดงรูปร่างขนาดใหญ่ในโทนสีอบอุ่นที่ประชิดเข้าหาผู้ชม อย่างในผลงาน Blazing Exposure I (2569) ที่แรงกดดันกลายเป็นความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดของภาพ ส่วนชั้นบน ผลงาน Moonlit และ Sunray (ทั้งสองชิ้นปี 2569) เปลี่ยนไปใช้โทนสีที่นุ่มนวลกว่า กับแสงที่ชวนนึกถึงยามโพล้เพล้และรุ่งอรุณ
Blazing หยิบบรรยากาศของชีวิตกลางคืนของชาวเควียร์ ที่ซึ่งตัวตนเป็นทั้งการแสดงออกและการถูกเปิดเผยอย่างหมดเปลือก มาสำรวจความปรารถนาในฐานะสิ่งที่ร่างกายรับรู้ก่อนจะถูกเรียกชื่อ และความใกล้ชิดในฐานะสิ่งที่รู้สึกได้อย่างลึกซึ้งโดยไม่จำเป็นต้องรู้จักกันอย่างถ่องแท้
เจษฎา ภูเวียง (เกิดปี 2544 จังหวัดสุพรรณบุรี) ใช้ชีวิตและทำงานระหว่างกรุงเทพฯ และสุพรรณบุรี การทำงานของเขาเริ่มจากประสบการณ์ความใกล้ชิดของชายรักชาย ก่อนขยายไปสู่คำถามที่กว้างขึ้นเรื่องแรงดึงดูด ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง และความเชื่อมโยงระหว่างผู้คน
แปลโดย Opus 5
information provided by event organizer
