การอนุญาตให้สิ่งต่าง ๆ ดำรงอยู่

นิทรรศการนี้ได้รับแรงบันดาลใจจาก Steppenwolf (1927) ของ Hermann Hesse วรรณกรรมที่กล่าวถึงการเดินทางของมนุษย์ในการแสวงหาความหมายของชีวิต การเผชิญหน้ากับความขัดแย้งภายใน และการหลอมรวมตัวตนอันแตกกระจัดกระจาย ผ่านตัวละครผู้มองเห็นตนเองเป็นทั้ง “มนุษย์” และ “หมาป่า”

วรรณกรรมเรื่องนี้ยังได้รับอิทธิพลจากแนวคิดจิตวิเคราะห์ของ Carl Jung ซึ่งเสนอว่ามนุษย์มิได้มีเพียงสองด้าน หากแต่ประกอบขึ้นจากตัวตนอันหลากหลายเสมือนกระจกเงาในโรงละครเวทมนตร์อันลึกลับ และการยอมรับความซับซ้อนเหล่านั้น อาจเป็นกุญแจสำคัญสู่การหลุดพ้น

“ฉันไม่ได้อยู่ตรงกลางระหว่างสองสิ่งนั้น แต่ฉันคือพื้นที่ทั้งหมดที่ทุกสิ่งดำรงอยู่”

จุด เส้น สี รูปทรง น้ำหนัก พื้นผิว และพื้นที่ว่าง ถูกใช้เป็นภาษาทางอารมณ์ เพื่อสะท้อนสภาวะของการแสวงหา การแตกสลาย การเยียวยา และการตื่นรู้ ทั้งด้านที่สว่างและมืด อ่อนโยนและดุร้าย สงบนิ่งและพลุ่งพล่าน ซึ่งดำรงอยู่ร่วมกันภายในมนุษย์ทุกคน

นิทรรศการ Fragments of the Self : Steppenwolf and Me มิได้ทำหน้าที่เป็นภาพแทนของโลกภายนอก หรือเป็นบทสรุปของแนวคิดใดแนวคิดหนึ่ง หากแต่เป็น “ภูมิทัศน์ภายในจิตใจ” — ของฉัน หรือของคุณ — กับตัวตนและจิตวิญญาณที่อาจแตกกระจัดกระจาย ล่องลอยอยู่ภายในโรงละครแห่งนี้ เชื้อเชิญผู้ชมให้ค่อย ๆ เดินทางผ่านพื้นที่ของความรู้สึก กลับมาเฝ้ามองเศษเสี้ยวต่าง ๆ ภายในตนเอง โดยไม่ผลักไส ไม่ตัดสินว่าอะไรดีหรือเลว ถูกหรือผิด เพียงรับรู้อย่างรู้ตัว ภายใต้ความสับสนอันเปราะบาง เราต่างอาจกำลังแสวงหาความสมดุลเดียวกันอยู่ก็เป็นได้