ถ้าชีวิตเป็นดังเส้นต่างๆ ที่เดินทางจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง บางครั้งเส้นอาจจะต่อกันงดงาม บางครั้งอาจหลุดออกจากกันไม่เข้าพวก แต่ทุกเส้นเหล่านั้นคือชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเส้นตรงที่ทะยานขึ้น เส้นสับสนที่คดเคี้ยววกวน หรือเส้นที่อ่อนแรงโค้งกดลงต่ำ
แต่เส้นประ กระท่อนกระแท่น หาใช่เส้นสุดท้ายที่เราจะลาก และเส้นตรงที่ทะยานขึ้น ก็ไม่สามารถขึ้นอย่างเดียวได้โดยไม่มีจุดจบ ขอแค่เพียงเรายอมรับในวิถีของเส้นเหล่านั้น การลากเส้นของเราอาจอ่อนโยน เป็นธรรมชาติ และจริงใจกับตัวเองมากขึ้น และเรียนรู้ที่จะเป็นมิตรกับเส้นชีวิตในขณะปัจจุบันมากขึ้น
information provided by event organizer
