บรูซ นาวแมน ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในศิลปินผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเกิดในปี 2484 ณ เมืองฟอร์ตเวย์น รัฐอินเดียนา แนวทางปฏิบัติศิลปะของนาวแมนครอบคลุมทั้งประติมากรรม ศิลปะการแสดง วิดีโอ เสียง และไฟนีออน โดยไม่เคยยึดติดอยู่กับแนวทางใดแนวทางหนึ่ง ผลงานของเขามักหวนกลับไปสู่คำถามที่ยังค้างคา ทั้งเรื่องร่างกายและพื้นที่ ภาษาและความหมาย การปรากฏและการไม่ปรากฏอยู่ ซึ่งทั้งหมดเริ่มต้นจากคำถามที่ดูเรียบง่ายแต่กลับซับซ้อนว่า เมื่อศิลปินอยู่เพียงลำพังในสตูดิโอ เขาทำอะไร?
ในปี 2543 นาวแมนหวนกลับมาพิจารณาคำถามดังกล่าวด้วยการก้าวออกจากสตูดิโอ เขาติดตั้งกล้องอินฟราเรดเพื่อบันทึกภาพภายในสตูดิโอที่รัฐนิวเม็กซิโกต่อเนื่องตลอดทั้งคืน เกิดเป็นผลงานจัดวางที่ประกอบด้วยภาพฉายขนาดใหญ่ 7 จอ พร้อมเสียงบรรยากาศโดยรอบ เชื้อเชิญผู้ชมให้ใช้เวลาอยู่ในพื้นที่ที่ดูเหมือนว่างเปล่า ทว่าในบางขณะ หนูตัวหนึ่งอาจวิ่งตัดพื้นห้อง ผีเสื้อกลางคืนอาจบินผ่านหน้ากล้อง หรือแมวตัวหนึ่งอาจเดินเข้ามาในเฟรมภาพ
เมื่อเริ่มใส่ใจสังเกต ช่วงเวลาที่ดูเหมือนว่างเปล่าก็กลับเผยตัวออกมาเป็นเหตุการณ์มากมายที่ทับซ้อนและสะสมอยู่ด้วยกัน เช่นเดียวกับที่จอห์น เคจ แสดงให้เห็นว่าความเงียบทำให้เราได้ยินเสียงที่มีอยู่แล้วรอบตัว นาวแมนสร้างเงื่อนไขให้เหตุการณ์ต่าง ๆ ปรากฏชัดแก่สายตา โดยที่ศิลปินไม่เข้าไปแทรกแซง และเมื่อนำมาจัดแสดงในกรุงเทพฯ ผลงานชิ้นนี้ยังชวนให้ผู้ชมสังเกตในอีกแบบหนึ่ง ที่เปิดพื้นที่ให้ความสงบนิ่ง และให้สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นเองเมื่อเรารู้จักปล่อยวางและกระทำให้น้อยลง
information provided by event organizer
