ฉากเรียกน้ำตา

นิทรรศการนี้ผสมผสานศิลปะจัดวางเข้ากับการแสดงสด โดยมีจุดเชื่อมโยงอยู่ที่ความฝันของศิลปินเกี่ยวกับหุ่นยนต์แม่บ้านที่เทน้ำรดดวงตาของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสิ้นใจ

ความฝันนี้ถูกนำมารื้อสร้างผ่านองค์ประกอบของละครใน 2 รูปแบบ รูปแบบแรกคือศิลปะจัดวาง ที่นำชิ้นส่วนจากความฝันมาประกอบเป็นฉากอันเปลือยเปล่า เปิดพื้นที่ให้ผู้ชมก้าวเข้าไปมีส่วนร่วมกับเหตุการณ์ อีกรูปแบบคือการแสดงสด ที่ชวนผู้ชมเข้าไปมีส่วนร่วมกับศิลปินขณะที่เธอปฏิบัติภารกิจในการ (ไม่) ทำงาน